Çelik inox 316L, titan, qeramikë dhe veshje – të shpjeguara

Kutia e mbron mekanizmin dhe përcakton pamjen, peshën dhe ndjesinë e orës në dorë. Ja materialet kryesore me një vështrim.

Çeliku inox dhe 316L

Çeliku inox është materiali më i përdorur për kutitë e orëve. Është i fortë, rezistent ndaj korrozionit dhe mund të lëmohet ose të matohet (satinim). Shpesh përdoret lidhja 316L – një çelik austenitik me përmbajtje të ulët karboni (“L” = low carbon), veçanërisht rezistent ndaj korrozionit. Me përdorim intensiv gërvishtjet janë të pashmangshme, por shpesh mund të përpunohen nga një profesionist.

Titani

Titani është rreth 40 për qind më i lehtë se çeliku dhe ndihet qartë më i lehtë në dorë. Është rezistent ndaj korrozionit dhe konsiderohet i mirë për lëkurën. Sipërfaqja ka shpesh një ton gri pak më të errët e mat. Titani pa trajtim mund të gërvishtet më lehtë se çeliku; prandaj disa prodhues e fortësojnë sipërfaqen.

Qeramika

Qeramika teknike – zakonisht me bazë oksidi zirkoniumi – është shumë rezistente ndaj gërvishtjeve, e lehtë dhe e ruan ngjyrën përgjithmonë. Përdoret te kutitë dhe sidomos te bezelët. Megjithatë qeramika është e brishtë: në një rënie të fortë mund të thyhet në vend që të deformohet.

Praruarja dhe veshja PVD

Kutitë me ngjyrë ari, ari rozë ose të zeza janë shpesh të veshura. Te praruarja galvanike vendoset një shtresë e hollë ari. Te veshja PVD (Physical Vapour Deposition) materiali avullohet në vakuum; kjo shtresë është zakonisht më rezistente. Me vite, të dyja mund të konsumohen në pikat që fërkohen më shumë.

Cili material ju përshtatet?

• Çeliku inox – zgjedhja e gjithanshme.
• Titani – kur ka rëndësi lehtësia dhe rehatia.
• Qeramika – për ngjyrë të qëndrueshme dhe rezistencë të lartë ndaj gërvishtjeve.
• E veshur – për tone të ngrohta ose të errëta me çmim të arsyeshëm.

Më shumë te faqja Materialet e orës.